‘Precies, alles in dit boek is waar’. Deze achterflaptekst van Een tijger in je bed van Bibi Dumon Tak prikkelt je nieuwsgierigheid. Wie begint met lezen, kan niet stoppen. Het is grappig, opmerkelijk, waar gebeurd en spannend. Een mooi voorbeeld van verhalende non-fictie. En welk kind houdt niet van dieren?
De afgelopen jaren zie ik steeds vaker kinderen met angstklachten. En dan heb ik het niet alleen over leerlingen die zichtbaar bang zijn. Angst kan zich op veel manieren uiten: spanning, stress, piekeren, niet durven, bang zijn om fouten te maken of situaties vermijden. Binnen onze basis-ggz begeleid ik op verschillende scholen kinderen met dit soort klachten.
“Ik werd altijd als laatste gekozen.” “Er waren altijd wachtrijen. Ik stond vaker stil dan dat ik bewoog.” “Iedereen keek naar me toen ik over dat touwtje moest en het misging.” Wanneer ik mijn Pabo-studenten tijdens het eerste college vraag naar hun eigen gymlessen van vroeger, pakken we twee kleuren. De rode stift voor de nare herinneringen, de groene voor de goede.
Als orthopedagoog word ik regelmatig betrokken bij vragen rondom de ontwikkeling van leerlingen. Soms zijn die vragen vrij duidelijk, maar vaak voelt het meer als een puzzel waarvan nog niet alle stukjes op tafel liggen. In deze blog neem ik je mee in hoe zo’n proces er in de praktijk uit kan zien.
Net nadat ik achterin de klas ik de opnameknop van de videocamera in had gedrukt, realiseerde ik het me ineens. De vraag van juf Joanne gaat niet over déze helft van de combinatiegroep, maar juist over het andere deel van de groep. Ik stopte meteen. Het was een opname van drie seconden. Nou ja, dacht ik, dan wacht ik gewoon tot de juf met de andere groep begint. Ik drukte de opnameknop weer in toen ze aan haar instructie bij de andere groep begon. Al filmend probeerde ik de vraag van de juf in beeld te krijgen. Maar vooral: wat gaat goed en waar is winst te behalen?
Onlangs was ik in Oost-Europa voor een partnerconferentie van Stichting Kom over en help. Het was een feest om de mensen daar te ontmoeten en hen gepassioneerd en enthousiast te horen vertellen over hun werk. Ze creëren herbergzame plekken voor hen die in moeilijke en kwetsbare omstandigheden leven: ouderen, militairen, verslaafden, armen, gevangenen en niet te vergeten de vele kinderen en jongeren. Over toewijding gesproken.
Bij welke opdrachten laat ik in mijn leerlingen AI gebruiken? Hoe leer ik mijn leerlingen kritisch omgaan met AI? Hoe helpt AI mij op een goede manier bij het vormgeven van mijn lessen? Wil ik AI wel gebruiken bij mijn lessen? Gaat AI niet ten koste van de onderwijskwaliteit op mijn school?
Recent sprak ik een bevriende theoloog over onder andere mijn werk op school en de uitdagingen die daaraan verbonden zijn. Hij vroeg of ik die dag wel voldoende genoten had van mijn baan. Ik moest er even over nadenken. Hij vertelde het verhaal van zijn vader, die met de hand de heg knipte, na afloop van het opruimen de emmer omkeerde, er rustig op ging zitten en al pijprokend het resultaat in ogenschouw nam. Geniet ik eigenlijk wel voldoende van mijn werk en hoe verhoudt dat genieten zich tot de druk om steeds beter te presteren?
Het is weer zover, er wordt een nieuw schoolplan verwacht! In 2027 moet het nieuwe schoolplan ingaan. In het Onderzoekskader van de inspectie wordt verondersteld dat het schoolplan aansluit op de strategische doelen van het bestuur. Dat betekent dat het komende schooljaar gebruikt kan worden om je schoolplan op te stellen.
‘Doe je dat thuis ook?’ Vragend keek ik de jongen in mijn klas aan. Hij zat lekker onderuitgezakt op zijn stoel met z’n schoenen op tafel. Verbaasd keek hij me aan: ‘Ja, natuurlijk. Dat doet m’n vader ook.’ ‘Sorry kerel, ik wil liever niet zien waar jij allemaal gelopen hebt, dus doe je voeten maar naar beneden.’ Zuchtend en steunend verdwenen twee keer maat 41 onder tafel. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet heb nagevraagd of de jongen de waarheid sprak. Het boeide me ook niet. Innerlijk kon ik er hartelijk om lachen.