Stage bij kleuters: nou niet bepaald mijn ding 19 april 2017 Door Marlies Schimmel

Een week waarin kinderen in hun broek plassen, Marlies wel vijftig bekers opendraait en bij elke stap een liedje zingt. Lees hoe de frons op haar gezicht langzaam plaatsmaakt voor een glimlach tijdens haar stage in een kleuterklas.

Kleuters: niks voor mij

Het is koud, héél koud. Dikke winterjas, sjaal en handschoenen sieren mijn lijf. Samen met mijn fiets en overlevingspakketje fiets ik naar stage.

Oké, dat overlevingspakketje was gewoon mijn tas met eten en drinken erin. Maar op dat moment voelde het écht alsof ik de twee weken stage die voor mij lagen moest overleven. Kleuters waren naar mijn idee nou niet bepaald mijn ding. Ik had helemáál geen zin in twee weken een liedje zingen bij iedere stap die ik zou zetten. Over stappen gesproken, dat gaat pas als je veters vastzitten. Bij kleuters zijn die TE vaak los, dus dat betekende ook nog eens twee weken lang veterstrikken. En bij al die gedachten zakte de moed nog verder in mijn schoenen (zonder veters).

Kleuters: toch wat voor mij?

Met die weggezakte moed in mijn schoenen loop ik het kleuterlokaal binnen. Dat ik uiteindelijk voor de specialisatie ‘Oudere kind’ ga kiezen, staat toch al voor honderd procent vast.

Tot… een vrolijk onthaal en  negenentwintig kleuters, die aan de hand van hun moeders binnen gebracht worden, spontaan mijn moed naar boven halen. Ze houden me angstvallig in de gaten, maar na een ochtendje in de klas word ik steeds interessanter voor ze. En zo vliegt de week voorbij. Een week waarin kinderen in hun broek plassen, ik wel vijftig bekers opendraai en bij elke stap een liedje zing.

Als klap op de vuurpijl mag ik een ochtendje alleen voor de klas. Waarbij tweeëndertig kleuters mijn aandacht vragen en er óók nog één in z’n broek poepte. En ik vind het nog leuk ook! Nou ja, niet alleen die bekers opendraaien en plassende kinderen hoor. De kleuter zelf met z’n bijdehande opmerkingen, gezellige kletsverhaaltjes en open houding weet mij opeens ontzettend te boeien.

Kleuters: daar ga ik voor!

De echte uitdaging volgt nog: een geschiedenisles geven aan kleuters. Een opgave op zich, maar met wat verkleedkleren, deeg en een oven kom je een heel eind. Ik introduceer me als ‘bakker Bart’, waarna er heel wat vragende ogen mijn kant op kijken. En na een kort verhaaltje van ‘bakker Bart’ komt het hoogtepunt van de morgen: koekjes bakken. Maar Pim is niet echt geïnteresseerd in het geschiedenisverhaal dat ik vertel. “Juf, juf! Bent u verkleed?” De belangrijkste vraag blijkt te zijn wie nu diegene in de bakkerskleren is. Verbazing alom.

Na het beantwoorden van deze belangrijke vraag gaat iedereen aan het werk. Mijn oren, neus en mond werden nagemaakt en of het nou mooi wordt of niet, na een tijdje schuiven we alle stukken deeg de oven in. Het ruikt heerlijk. Maar dan is daar Pim weer. “Juf, gaat u nu echt weg?” klinkt het zachtjes naast mij. Helaas, het antwoord is toch echt: ja.

Maar in mijn hoofd is heb ik de beslissing gemaakt:  ik ga wel weg, maar kom zeker weer terug!