Blogs

    • Zingend zonder stemmen

      Door Willemarij Wisse en Janneke van Hoorne

      Pabostudenten Willemarij en Janneke waren op werkweek in Oekraïne. In hun blog vertellen ze over hun belevenissen.

      Lees meer ›
    • Informatie en Communicatie: a tragic treasure

      In deze blog neem ik jullie mee om de schat van ICT van diverse zijden te bekijken en mijn fascinatie over de impact ervan met jullie te delen.

    • Eenheid + verbondenheid = saamhorigheid

      Stil enthousiasme, uiterste concentratie: zo stond elk kind achter zijn stoel, te wachten op het sein… Het sein om te beginnen! Ze wisten wat zou komen en toch, ze waren allemaal betrokken, allemaal gefocust.

    • Deadline

      De week van de deadline; het is weer zover. De week na de stage dat er niemand, maar dan ook niemand van de studenten het rustig heeft. Alleen het woord geeft al stress in het lichaam van een heuse student. Een week waarin we een portfolio in elkaar bouwen waarin we laten zien hoe interessant, leerzaam, boeiend en betekenisvol onze stage was, waarin we onze intervisie bespreken, en een prachtige afdruk van onze studieresultaten toevoegen. Daarbij komen nog de verslagen van de VDA’s die we gevolgd hebben, uitgewerkte onderzoeken vanuit de stage en meer… Rustig is anders.

    • Heden gepersonaliseerde Cornflakes van Kellogg’s

      Mag ik effe leeglopen? Sinds een tijdje is Nederland onderwijsland en gidsland weer een hype rijker. Het beestje heet deze keer ‘gepersonaliseerd leren’. Ik weet niet wie dit bedacht heeft, maar hij (m/v) heeft ‘vast geen school gegaan’. Is er ooit in deze wereldgeschiedenis onpersoonlijk leren geweest dan? Nou?! Ik zou benieuwd zijn hoe dat er dan uit zag.

    • Een venster op de sneeuw

      Ik zie haar nog staan: het donkerbruine meisje uit mijn groep 5 te midden van de witte lagen sneeuw die het schoolplein bedekten. Te midden van de kinderen die met de sneeuw speelden, stond ze met grote ogen stil en keek, nog net niet met open mond, het met sneeuw bedekte plein rond. Toen zag ze mij staan, liep op me af en zei: ‘Meester, dit is de mooiste dag van mijn leven!’

    • De trainmanager

      Er wordt wat gereisd met de trein. Ik zelf doe daar al 3,5 jaar driftig aan mee. Vrijwel elke dag het ritje Utrecht-Gouda, voor de rit van thuis naar Utrecht prefereer ik de oudste interliner van Nederland. Sinds bijna een jaar pak ik ook wel eens de trein van Goes naar Gouda. Zo zie ik af en toe de naamkaartjes van de treinmedewerkers voorbij komen, zo ook het naambordje: ‘trainmanager.’

    • Het kind onzichtbaar in gevaar

      Dat er de afgelopen paar jaar een enorme revolutie gaande is binnen de ICT wereld is voor niemand onbekend.

    • Commissies, raden en lectoraten – ‘Met wat waarheen?’

      Commissies, raden, lectoraten: wat geweldig dat mijn school die bezit! Ik kan immers met al mijn vragen, klachten, complimenten en opmerkingen naar… Ja, waarheen eigenlijk? Naar welke commissie kan ik toe met een bepaalde vraag, klacht, compliment of opmerking? Misschien is het goed om hier eens aandacht aan te besteden, want dan hebben jij en ik misschien ook wat aan deze ‘achterban’.

    • Denkend aan onderwijs

      Denkend aan onderwijs zie ik stromen kinderen wit, zwart, klein, groot, door geopende schooldeuren gaan,