Verbonden met Nepalese christenen Geplaatst op 26 november 2018 Door Wieneke van Genderen

Tijdens deze werkweek verbleven we één nacht bij Nepalese gastgezinnen. De bedden leken wel planken, het eten was meer van hetzelfde en ’s nachts hielden de dieren ons wakker. Toch was het verblijf in dit liefdevolle gezin een fantastische ervaring!

Na een stevige avondwandeling kwamen we aan bij het huis van het gastgezin. Het viel ons alles mee. We hadden ons al een beetje voorbereid op een klein, krap en tochtig huis, maar dit was zeker niet het geval. Het was een groot huis en dat moest ook wel, want er woonden maar liefst 15 kinderen bij dit gezin! Het was een soort hostel. Die zie je wel vaker in Kathmandu. De kinderen worden in de hoofdstad naar school gestuurd voor een betere toekomst, maar hun familie woont op het platteland. De kinderen verblijven dan in een hostel. In dit hostel waren er ook een aantal kinderen die geen ouders meer hadden en zij waren ook opgenomen in dit liefdevolle huis. Eenmaal aangekomen vielen we met onze neus in de boter, want we gingen koken. En niet zomaar iets, op het menu stond ‘Dal Baht’. Niet dat we dat nog nooit gegeten hadden, want dit staat bij de bevolking ongeveer zo’n drie keer per dag op het menu. Je krijgt rijst met een soort linzensoep als sausje en bij het diner zit er ook kip en aardappelcurry bij.

WhatsApp-Image-2018-11-16-at-09-32-36-(klein).jpg

Handjeklap

Voordat we gingen eten was er tijd om wat leuks met de kinderen te doen. We hebben met z’n allen een soort handjeklap gedaan. Het duurde even voordat iedereen door had hoe het werkte, maar bij het derde potje waren de kinderen zo fanatiek dat we even bang waren dat de tafel kapot zou gaan. Ik vond het heel bijzonder om met zo veel kinderen rond de tafel te zitten en samen een spel te doen. Het voelde echt aan als een grote familie. Prabha, onze gastvrouw, en haar man willen ieder kind in het huis een goede toekomst bieden en dit houdt ook in dat ze de kinderen van Jezus willen vertellen. Dit is niet altijd even makkelijk, omdat niet alle kinderen christelijk zijn. En ook al mogen niet alle kinderen mee naar de kerk van hun ouders; Prabha en haar man proberen zo veel mogelijk van het christen zijn uit te dragen in het gezin en dat is echt te merken!

Mister Bean

Met een gevulde maag hebben we nog met elkaar gesproken over de meest uiteenlopende dingen. Het gesprek ging van geloof naar feminisme en van Mister Bean naar de Nederlandse cultuur. Toen was het tijd om onze plank op te gaan zoeken. Eerst viel het nog wel mee. Wanneer je een goede houding had gevonden lag het best wel prima. We waren bijna vertrokken naar dromenland toen de straathonden besloten dat het een goed idee was om eens even flink naar elkaar te gaan blaffen. Dag nachtrust!

WhatsApp-Image-2018-11-14-at-15-46-26-(klein).jpg

Christelijk geloof

Toen ze eindelijk ophielden, dachten we lekker te kunnen gaan slapen. Maar er was iets wat we tot dan toe nog niet wisten. De buren hadden een haan … en alsof dat nog niet erg genoeg was; de haan was nog schor ook. Hij wilde blijkbaar flink van zich laten horen, want elk uur was het weer feest. Gelukkig hebben we tussen het geblaf van de honden en het gekrijs van de haan nog wel wat uurtjes kunnen slapen. Het was dan wel een kort nachtje, maar deze ervaring had ik voor geen goud willen missen! De gastvrijheid van deze mensen was erg bijzonder en het was mooi om met elkaar over het christelijk geloof te spreken. Je voelt dan echt dat je als christenen verbonden bent, waar je ook vandaan komt.

PS De volgende dag hadden we erg veel zin in een gebraden haantje.

WhatsApp-Image-2018-11-15-at-14-54-25-(klein).jpg

_MG_5698-(klein).jpg