Piepende poortjes, hobbelige wegen en een flink portie geduld Geplaatst op 20 november 2018 Door Wieneke van Genderen

Daar zaten we dan. Met z’n tweeën achter een laag tafeltje in kleermakerszit. Na ongeveer tien minuten was het weer zoeken naar een nieuwe houding, want die kleermakerszit is niet zo bevorderlijk voor de knieën van stijve westerlingen. Maar deze soms ongemakkelijke houding mocht de pret niet drukken: wat is het bijzonder om op werkweek in Nepal te zijn!

WhatsApp-Image-2018-11-15-at-14-54-24-(1)(klein).jpg

We konden het eigenlijk nog niet helemaal beseffen, maar we waren er dan echt: Nepal! Stiekem hadden we de hoop al een beetje verloren dat we ook daadwerkelijk in Nepal zouden komen, want toen we op Schiphol stonden met onze boardingpassen sprongen alle poortjes op rood. Blijkbaar klopten de boardingpassen niet helemaal, maar gelukkig mochten we toch nog het vliegtuig in. En alsof dat nog niet genoeg was gebeurde het hele verhaal opnieuw op Abu Dhabi, waar we over moesten stappen op onze reis naar Kathmandu. Een voor een lieten we onze boardingpassen scannen om het vliegtuig in te kunnen en het leek wel of het poortje bij iedere foutmelding steeds harder ging piepen. Uiteindelijk zaten we dan toch in kleermakerszit achter in een Nepalese klas.

Wereldtaal

Wat ons gelijk al opviel was dat bijna alles in het klaslokaal in het Engels was. Van de plaat met gezond eten erop tot het bordje op de deur. Dit wordt gedaan in Nepal, omdat de ouders willen dat de kinderen zo snel mogelijk Engels leren. Dit is ook wel begrijpelijk want er zijn enorm veel talen in Nepal en het is handig als kinderen in de wereldtaal kunnen communiceren, ook met het oog op de toekomst. Na het observeren in de klas werden we samen met onze Nepalese buddy uitgenodigd bij de directeur van de school. Even voor de duidelijkheid: een school met twee klassen en in totaal twintig leerlingen.
_MG_6014(klein).jpg

Hersenspoelen

De directeur en zijn vrouw, die ook lesgaf en de teacher training volgt op het Early Childhood Education Centre (ECEC), zijn christen.  Ze vertelden dat ze daardoor soms best wel in spanning zaten. In Nepal mag je wel christen zijn, maar je mag niemand proberen te bekeren. Ze hadden weleens bezoek gehad van een ambtenaar van de overheid en toen een van de kinderen hem begroette met “Djai Mashi’’, de christelijke variant van “namasté”, hadden ze een groot probleem. De ambtenaar was ervan overtuigd dat ze probeerden de kinderen te ‘hersenspoelen’ en nu wordt deze school strenger in de gaten gehouden. Je mag dus christen zijn in Nepal, maar het is niet gemakkelijk. Dat zette me aan het denken.  Als christelijke leerkracht in Nederland heb je alle vrijheid om de kinderen over God te vertellen. Ook niet-christelijke kinderen die naar een christelijke school gaan mag je over Jezus vertellen. De christelijke leerkrachten die ik in Nepal heb ontmoet, willen dit ook, maar dat mag niet.

_MG_6465(klein).jpg
Chaos

Na een ochtend vol nieuwe indrukken kwamen we aan bij ECEC. Op de terugweg had de directeur van de basisschool een taxi voor ons geregeld, want de heenweg met de lokale bus duurde behoorlijk lang. De wegen zitten vol kuilen en liggen vol met stenen, alsof dat nog niet genoeg is het verkeer één grote chaos. In onze ogen althans, want voor de Nepalezen is het de gewoonste zaak van de wereld.

Geduld

Op de ECEC vielen we met onze neus in de boter. Er was namelijk een celebration! De studenten kregen een soort rapport en dat werd gevierd. We begonnen met een aantal spelletjes en liedjes die vervolgens nog een aantal dagen in ons hoofd zaten. We kregen eten, behoorlijk pittig, en een aantal studenten moest nog even een praatje houden van de docenten. Hier zag je weer een cultuurverschil. De docent vroeg wie er iets wilde vertellen. Zoals dat op Driestar hogeschool ook zou gebeuren, had niemand daar heel veel zin in. Vervolgens ging de docent maar even lekker op zijn gemakje zitten en afwachten totdat er iemand naar voren zou komen. Wij vroegen ons af wat er zou gebeuren als ze allemaal gewoon bleven zitten, maar uiteindelijk zijn er nog aardig wat studenten aan het woord geweest.
 
Zo zie je maar weer: geduld is een schone zaak. Helemaal als je in Nepal bent!

_MG_6202(klein).jpg
nepal1-(klein).jpg
WhatsApp-Image-2018-11-15-at-14-54-24(klein).jpg