Eerste hulp bij onderwijs 18 april 2019 Door Martin Donk

Als leerkracht moet je van alle markten thuis zijn, zo ervaart pabostudent Martin Donk tijdens zijn stage. En je plannen kunnen soms zomaar ineens in de war worden geschopt. Lees mee wat er gebeurde toen hij na schooltijd met een bakkie koffie in de hand stond.

15:15 uur. De schoolbel gaat. Voor veel leerlingen is dit monotone gezoem een aangenaam signaal. Voor de leerkrachten is dit een teken dat er even rust is. Met de nadruk op ‘even’, want voor mij zit m’n stagedag erop, maar voor de leerkrachten wacht de volgende taak al: een vergadering over het invoeren van een leerlingportfolio. Goed: eerst koffie. Ik wil aanstalten maken om naar de geliefde bonenmachine te gaan, tevens het epicentrum van de sterke verhalen. Nog voordat de groepsleerkracht mij gedag kan zeggen, vangt mijn inmiddels zeer ontwikkelde oorschelp een onheilspellend geluid op …
 
Het is het geluid dat een ervaren leerkracht op kilometers afstand al kan waarnemen: een huilend kind. Een enigszins verward meisje komt huilend naar binnen gerend. Er volgt een relaas waar de woorden ‘zus’, ’klimrek’, ‘gevallen’ en ’staat scheef’ duidelijk naar voren komen. Deze vier woorden zijn ook voldoende om te begrijpen dat er iemand flink verkeerd is gevallen. Nu gebeuren dit soort taferelen vaker, maar hier is wel iets meer aan de hand.
 
Op dat moment slaat de deur open en komt de besproken zus binnengewankeld. Haar arm hangt niet bepaald in een natuurlijke houding, zacht uitgedrukt. Met veel inspanning probeert ze haar emoties te bedwingen. Ik zoek de ruimte op waar de vergadering gehouden wordt, om mee te delen dat de leerkracht door onvoorziene omstandigheden iets later zal komen. Als ik weer het lokaal ben, lijkt het of ik in een klein veldhospitaal sta.
 
Even later is de rust wedergekeerd. Het meisje is door haar moeder opgehaald en naar de spoedeisende hulp gebracht. De leerkracht snelt naar de vergaderruimte om weer met andere zaken bezig te zijn. Werkdruk of een drukke baan? De grens kan soms vervagen. Zeker als dit de dagelijkse praktijk is in het basisonderwijs. Naast pedagoog en didacticus is een leerkracht nog veel meer: EHBO’er, mediator, vraagbaak voor ouders, vergadertijger, administrateur … Dat is wat deze baan soms zo druk maakt, maar ook zo afwisselend. Ik word er blij van, want of ik nu een pleister plak, een ruzie beslecht of een mooie les bedenk: ik speel een rol van betekenis in het leven van deze kinderen.