Een lesje over vooroordelen in Nepal Geplaatst op 5 december 2018

De laatste ‘volle’ dag van deze bijzondere werkweek in Nepal trokken we naar de rand van de Kathmanduvallei. We gingen op bezoek bij de plattelandsscholen van Nepal. Dat vroeg wat onze improvisatiekwaliteiten én onze vooroordelen moesten aan de kant.

‘’Waar gaan we het nu doen dan?’’ Vragend keken we elkaar aan, hopend dat de ander een uitstekend idee zou hebben. We stonden daar met z’n tweeën in een klein klaslokaaltje van de rural school die we die dag bezochten. In tweetallen gingen we naar de verschillende klassen van de school om een activiteit te doen. Wij hadden het plan om slagbal te gaan doen met onze klas. Op de scholen in Nepal wordt er niet of nauwelijks bewegingsonderwijs gegeven. Een mooie kans om te laten zien hoe leuk en leerzaam dit vak is!
Er was alleen één probleem. In de buurt van de school was er nergens een vlak stuk grond te vinden. We hadden er al een stevige wandeling van een halfuur opzitten om de school te bereiken en er waren echt alleen maar steile bergpaden te vinden. Nu kwam het dan toch echt op onze improvisatieskills aan. We vertelden aan de kinderen dat we een spel wilden spelen, maar dat we wel een klein veldje nodig hadden. Er werd gelijk druk overlegd en de kinderen namen ons mee naar ‘het veld’. Onder ‘veld’ verstonden de kinderen een redelijk vlak stukje pad met een zandhoop ernaast, maar hier konden we zeker wel wat mee! Met wat grote stenen en onze tassen als honken hebben de kinderen vol overtuiging een variant op slagbal gespeeld. Wat hebben ze genoten!

Vooroordelen

Toen iedereen klaar was met de activiteiten, gingen we naar de volgende rural school. Na wederom een stevige hike kwamen we onder het stof aan bij de tweede school van die dag. Het viel me gelijk al op dat deze school er echt mooi en verzorgd uitzag. Ik had een sterk vooroordeel: ik dacht dat de plattelandsscholen zouden bestaan uit wat oude en vervallen gebouwtjes… Dit zegt toch ook wel weer wat over mijn ‘westerse’ denkwijze. Mooi dat deze reis me leerde dat ik m’n vooroordelen aan de kant moet zetten en eerst zelf maar moet ervaren hoe het echt is!

Kinderwerk in de klas

Op deze school kregen we de kans om in de klaslokalen te observeren. Om eerlijk te zijn verwachtte ik er niet al te veel van, maar ook daar had ik me flink in vergist. In de klas waren verschillende tafels waar kinderen omheen zaten. Bij elke tafel deden de kinderen wat anders. De juf van de klas was echt intensief met een groepje bezig en de kinderen kregen veel persoonlijke aandacht. De materialen in de klas waren goed georganiseerd en de kinderen waren ingespannen bezig met hun opdracht. We zeiden ook nog een beetje gekscherend tegen elkaar dat dit de eerste klas was waarbij we kinderwerk zagen hangen! We zagen dat de leerkracht in de klas echt aandacht voor de kinderen had en het was te zien dat de kinderen ook plezier hadden in het leren.

Openstaan voor andere culturen

Niet alleen in Nederland, maar in alle landen hebben leerkrachten een hart voor kinderen. Het is zo dat we in veel dingen vooroplopen in Nederland, maar heus niet in alles. We kunnen juist erg veel leren van andere culturen. Niet alleen qua onderwijs, maar ook op het gebied van geloof. Mijn les: doe je vooroordelen weg; ga vooral zelf ervaren en ga in gesprek met christenen uit andere culturen!